Er was een tijd dat niemand aan mij kon zien dat het niet goed ging. Ik werkte hard, lachte op de juiste momenten, sportte genoeg, functioneerde. Als iemand mij toen had gevraagd hoe het ging, had ik zonder aarzelen gezegd: “Goed.” En ik had het nog geloofd ook.

Wat ik niet wist, was dat mijn lichaam een ander verhaal vertelde. Mijn schouders stonden altijd gespannen, slapen lukte steeds minder en ergens diep vanbinnen leefde een constante onrust, alsof er iets op het punt stond mis te gaan ook wanneer alles rustig was. Maar ik had geleerd dat je als man doorgaat. Je analyseert niet te veel. Je voelt niet te veel. Je lost het op. Althans, dat dacht ik.

Wat Terrence Real ons leert over kracht, kwetsbaarheid en de noodzaak van verbinding. Er zijn boeken die iets in beweging zetten, niet omdat ze iets nieuws vertellen, maar omdat ze woorden geven aan iets wat al die tijd stil in je leefde. Voor mij is “Ik wil er niet over praten” van Terrence Real zo’n boek.

Real beschrijft een fenomeen dat ik in mijn praktijk dagelijks zie: mannen die lijken te functioneren, maar van binnen langzaam leeglopen. Ze presteren, zorgen, bouwen, maar voelen zich tegelijk moe, afstandelijk of onbegrepen. Niet omdat ze niets voelen, maar omdat ze ooit hebben geleerd dat voelen gevaarlijk is.

Wij als mens hebben wel het gevoel vrij te zijn. Dat is dan gelijk aan controle hebben over je leven. Als individu neem je toch je eigen beslissing zoals jij dat zelf goed vindt. Maar ik heb helemaal geen controle over mijn leven laat staan controle over mezelf als persoon. Er bestaat alleen al een enorm verschil tussen mijn denken en mijn doen.

Vaak komen vaders bij me met de vraag hoe ze de relatie met hun stiefkinderen kunnen verbeteren. Als ik dan doorvraag zit er meestal de wens achter dat de kinderen hen als vanzelfsprekend als vaderfiguur accepteren. Opmerkingen als: "Het gaat best goed alleen de kinderen van mijn vrouw liggen zo dwars"  Of: "ze hebben  geen respect voor me terwijl ik hard werk en het geld binnen breng" illustreren dit.

Als ik denk aan mijn 'loopbaan' als stiefvader denk ik ook aan de moeite die het me gekost heeft om mezelf te positioneren als man in mijn nieuwe gezin. Mijn vrouw en haar ex waren verantwoordelijk voor het reilen en zeilen van hun zoon en ik zou op de achtergrond een deuntje meeblazen. Omdat ik zelf geen kinderen heb waren mijn verwachtingen wat hoger en in het proces van co- ouderschapsverlof leek mijn positie naar de achtergrond te verdwijnen.